{ küçükharf } . {ba}

Deniz...

2012-01-05T23:22:00.000-08:00

Unuttum artık tüm renkleri.
Düşlerim sadece mavi...

İzdiham

2011-11-03T16:44:00.001-07:00

Hepimiz Ölecek Yaştayız!

Rıfkı İnsankaynakları

2011-10-10T18:26:00.000-07:00

Bu robot çok tuhaf! Geçenlerde onu çamaşır makinesine sulanırken yakaladım. Geceleri gizli gizli motor dergilerini karıştırıyor. Kapıyı açtığım an dergileri saklamaya çalıştı. Üstü başı makine yağı içindeydi. Tost makinesiyle sohbet etmeye başladığı gün anlamıştım bir anormallik olduğunu. Dedim ona: “Geri zekâlı o bir tost makinesi!” Makineyle konuştuğu şey de şu: “Pres ütülerin sizinle aynı mantıkla çalışıyor olması seni de rahatsız etmiyor mu?” Ne bu şimdi? Robotun bu tuhaf davranışını annem, “Yalnız işte yazık, kendisine arkadaş arıyor” diyerek savundu.

Normalde hırsızları yakalaması gerekli bunun. Geçen gün eve hırsız kılığında camdan girdim. Salonda öylece duruyor. Çekmeceleri karıştırmaya başladım. Hiçbir hareket belirtisi yok. Yanına gittim, “Geri zekâlı” dedim kafasına fenerle vurarak, “Burada evi soyuyorlar sen aval aval bakıyorsun” “Sizin olduğunuzu anlamıştım zaten” dedi. “Nerden anladın?” dedim. “İçeri giren şahıs fizyolojik bilgilerinizle tam uyumluluk gösterdi” dedi. Bunun üzerine sordum: “Yani bana benzeyen bir hırsız bu evi soyabilir öyle mi?” “Bunun gerçekleşme olasılığı göz ardı edilebilir düzeyde” diye cevap verdi hemen. Dili de pabuç kadar. “Gözüm üzerinde” dedim uzaklaşırken. Arkamdan bir takım sesler çıkardı cızırdayarak. “Ne dedin sen?” dedim geri dönerek, “Küfür mü ettin?” “Duydunuz mu? Hayır, bir şey demedim” Gözleri belirdi ve kafasını bir sağa bir sola çevirmeye başladı. “Duydum tabi. Sana yüksek voltaj vermemi ister misin?” dedim. Böyle bir şey yapacak değildim elbette. Onu korkutmak hoşuma gidiyor. Kocaman açılmış gözlerle çabucak: “Hayır” dedi. “Voltaj vaktin gelmiş senin. Şehir cereyanı yemek ister misin?” “Hayır, istemem” Üzerine doğru eğildim ve “Şöyle tazesinden 220 volt ha?” Kafasındaki uyarı lambası kıpkırmızı oldu! Ahahaha! Bunu görmeliydiniz!

Kendini insan zannediyor. Geçtiğimiz ramazanı oruç tutarak geçirdi. “Sana farz değil. Şarjın bitecek sonra mal gibi odanın ortasında kalakalacaksın” dedim. Babam, “Bırak karışma, tutsun” dedi. Akşama doğru sofrada bir elinde uzatma kablosu bir elinde adaptörü ile beklerken neşeyle, bir ona bir buna bakıp, “Sevaba giriyorum öyle değil mi? Sevaba giriyorum” deyip duruyor. “He, sevaba giriyorsun” dedim. Şu işe yardım et desen etmez pilim biter diye. Hayır, tutabilecek durumda değilsen tutma zaten.

Fakat gerçekten sinir olduğum bir tarafı; sürekli bizimkilerin gözüne girmeye çalışıyor olması. “Bakın ben ne yaptım” dedi geçen gün. Benim uyurken ki resmimi çizmiş kâğıda. Ağzımdan salyalar akıyor filan. Evdeki herkese gösteriyor. Ablam çok güldü buna. “Bak kızım” dedim, “Şu yürüyen teneke mi, ben mi?” Robota sarılarak, “O benim canım” dedi. “Canın çıksın” dedim. Nasıl da seviyorlar şu mikroçip beyinliyi. “Ne kadar da yetenekli!” imiş. Yaptığı tek şey fotoğrafımı çekip, bunu kalemle kâğıda aktarmak hepsi bu. Yazıcıdan farkı ne? Onu kıskandığımı filan sanmayın. Bir robotun nesini kıskanacağım? Kötü niyetli olduğundan şüpheleniyorum bazen. Dünyayı ele geçirebilirler biliyorsunuz.

Bayramda halamlar eve misafirliğe geldiğinde, “Hoş geldiniz, Cüneyt Bey” dedi hemen eniştemin ayağına terlik uzatarak. Eniştemin bir hoşuna gitti bu, bir hoşuna gitti; “Adımı nerden biliyor?” diye sordu hemen. Öğrenmiş nasıl öğrendiyse. Sonra oturdular, politika, spor filan her şeyi konuştular. “Baksana” diyor bana dönüp, “tüm maç skorlarını ezbere biliyor” “Enişte sen sorduğunda o internetten indirip söylüyor, bir şey bildiği filan yok” dedim. “Yok, olur mu hemen bildi işte” dedi büyülenmiş gözlerle. Herkesin nasıl da damarına giriyor ya hayret!

O gün akşam yemeğinde nefes boruma bir şey kaçacağı tuttu. Hemen uyarı ışığı yandı bunun ve sırtıma vurdu birkaç kez. Olmadı, tuttu beni ters çevirdi, sallamaya başladı. İşe yaradı. Sonra evin içinde “Hayatını kurtardım” diye ortalıkta dolanıyor, övünüp duruyor. Abartmıyorum, geberseydim bundan daha iyiydi. Neymiş mükâfat olarak teknoloji fuarına onu da götürecekmişim.

Her neyse gittik fuara. Orada bir sunum robotuyla fingirdeşmeye başladı bu. Rahat durmuyor ki. El ele tutuştular ve kablolarını birbirlerine bağladılar herkesin ortasında. “Gidiyoruz” diyerek kabloyu söktüm. Onları mı bekleyeceğim? Eve geri getirdim. Bu bir kötü oldu, bir kötü oldu; “Beni sevgilimden ayırdın. Ben senin hayatını kurtardım, sen benim canımı aldın canımı!” diye söylenip durmaya başladı. Biraz üzüldüm. Pişman oldum gibi bir şey. “Sana robot mu yok” dedim. “O başkaydı” dedi, “H serisiydi, onlardan sınırlı sayıda üretiliyor” Dertlendi efkarlandı filan, bayağı depresyona filan girdi bu. “Şuramda bir ağrı var” diyerek göğsünün ortasındaki enerji göstergesini tutuyor. “Ne ağrısı?!” dedim. Manyak ya. Sonra şiir gibi konuşmaya başladı. “Aşk bir güldür. Gül solunca, dikenler kalır geriye ve batar da batar, tam şuraya…” “Şair mi oldun şimdi de başımıza!” diyerek elimdeki boş süt kutusunu fırlattım oturduğum yerden. Kutu ‘Tok’ diye kafasına çarpıp yere düştü. Komik geldi bu ve güldüm, fakat bu sırada kutunun dibinde kalan sütün bir kısmı suratından aşağıya süzülmeye başladı. Bu üzgün haliyle sanki gözlerinden yaş geliyor gibi gözüktü gözüme. İçim cız etti. Kalkıp reset attım. Düzelmesi için yeterli oldu.

Geçen gece de yanından geçerken baktım cızır bızır sesler çıkarıyor, “Ne yapıyorsun sen öyle?” dedim. “Elektrikli koyun düşlüyorum” dedi. “Ben de uyuyamadım” dedim, “Gel biraz dolaşalım” Parkta yürüyoruz, adamın teki çıkageldi, “Sökülün paraları!” diyor. “Gerekeni yapmamı ister misiniz?” diye sordu. Adamın suratına alaycı bir ifadeyle bakarak; “Neden olmasın?” dedim. Adamı ayaklarından tutup ters çevirdi, polis gelene kadar öylece tuttu. Bu arada ben de adamın üzerine işedim.

Normalde robotlara isim vermem. Fakat bu olaydan sonra biraz gözüme girdi ve ona Rıfkı adını taktım. Rıfkı ismi de tam adının RFK 55145-IK filan oluşundan geliyor. Rakamları yanlış yazmış olabilirim. Soyadı da İnsankaynakları. O da IK dan geliyor tabi. Kaynaklanmış insan gibi. Her neyse, “Rıfkı gel buraya” dedim az önce evin içinde. Normalde hemen gelmesi lazımdı. Salona baktım yok, üst kata çıktım filan yok ortalıkta. Evin her tarafına baktım. Yok. Deli olacağım. Mutfağa geldim, “Anne nerde bu robot?” dedim. “Sattık robotu haberin yok mu” dedi. “Nasıl ya?” Bir şey demeden önündeki bezelyeleri kabuklarından ayıklamaya devam etti. “Evde duran robot satılır mı ya ne saçma şey evde duran robot!” Annem intikam alırcasına: “Hani sevmiyordun o robotu?” dedi, “Ya ne alakası var evde duran robotu niye satıyorsunuz!” diyerek çıkıştım. “Şaka yaptım” dedi, “Pazara gittiler babanla, birazdan gelirler” “Ha, iyi” dedim. Bir an için çok kötü olmuştum. E tabi robot mobot, insan alışıyor sonuçta …

Alıntı { Murat Karaca - 5 Eylül, 2011}

düştüm.

2011-09-30T15:24:00.001-07:00

hiç bukadar içim acımamıştı.

Hayalet Gemi

2010-10-05T09:46:00.000-07:00

Başka bir dünya olduğuna yemin edebileceğiniz o açık denizlerin gecesinden çıkıp gelen hayalet geminin sisli şehir caddelerinde, köy mezarlıklarının tarlalarla kesiştiği boşluklarda, çocuk parklarında ve kurgusu boşalmış luna-parklarda, sandalyeleri ters çevrilmiş meyhanelerde, okuyucuları çoktan yokolmuş kütüphanelerin ıssız koridorlarında gezindiğini mutlaka birileri fısıldamıştır kulağınıza. Hatta geceleyin birdenbire havlayan köpeklerin neden ürktüklerini o zaman hissetmişsinizdir. Ya da tüm bunlar uyku ile uyanıklık arasında yaşanan türden bir hayal kırıklığı..

Alıntı { Hayalet Gemi - Ekim 1992 }

Durakta 3 Kişi...

2010-09-21T11:40:00.000-07:00

Durakta üç kişi,

Adam kadın ve çocuk.

Adamın elleri ceplerinde,

...Kadın çocuğunun elini tutmuş.

Adam hüzünlü,

Hüzünlü şarkılar gibi hüzünlü.

Kadın güzel,

Güzel anılar gibi güzel.

Çocuk,

Güzel anılar gibi hüzünlü,

Hüzünlü şarkılar gibi güzel...

Alıntı { Cemal Süreyya - Durakta 3 Kişi }

yorumsuz...

2010-09-20T21:05:00.000-07:00

Haluk Bilginer'den mektup...
Bir mesleği kutsallaştırmak çabası nedendir acep?

Mesleği doğru dürüst icra etmek yerine, mesleklerini kutsallaştırıp, göz boyamak isteyenlere ayna tutulmuş gibi mi oldu?

Bir marangoz övünmüş müdür hiç? Babam öldüğünde atölyeye gidip, iki masa bir büfe zımparaladım, diye.

Bir aşçı böbürlenmiş midir? Anamı kaybettikten sonra mutfağa girip bir tepsi baklava açtım, diye.

Oyuncu niye aynı durumu kullanarak farklı bir algı yaymak isteğindedir dersiniz?

Oyunculuk niçin kutsaldır da, inşaat işçiliği değil? ...

Kendi suretini aynada görüp de aynayı kırmaya çalışana ne demeli?..

Haberi kaynağından okumadan, hatta haberin sahibine sormak gerekirken, nasıl bir gaza gelmektir bu?

Sansasyonel başlık atmak gazeteci refleksidir mutlaka..

Konuşma anında, öfkeyle, bir durumun altını çizmek adına sarfedilmiş sözleri alıp, içeriğinden bağımsız kullanmak yazanın tasarrufudur tabii ki.

O başlığın altındakini okumak zahmetinde bile bulunmadan, hangi bağlamda, kimler ve hangi durumlar kastedilerek sözün sarfedildiğini araştırma zahmetine katlanmadan nasıl bir saldırıdır bu? ...

Nasıl ve ne sebeple bir nefret birikmiştir ki, o düğmeye basıldığı anda patlar?

Yıllardır söylüyorum söylediklerimin aynısını, tık yok!

Konunun içeriğine bakmadan, neler söylendiğine kulak asmadan, tartışmaya girmekten kaçınarak, sadece "YAVŞAK" la ilişkiye girip, salyalar akıtmak...

Alakalı, alakasız birsürü insan...

Aynı meslekten sayıldıklarımız nereden çıkardılar seyirciye laf ettiğimi?..

Nasıl bir niyet okumadır bu?

O laf konunun muhataplarınadır, seyirciye değil, haberiniz ola ...

AMA ....."YAVŞAK " da ne kadar güzel bir sözcüktür, değil mi?

YAV- diye alt perdeden başlayıp. Ş harfinden aldığı güçle surata tokat gibi patlar ....

Gözünü sevdiğimin Türkçesi ...

mutsuzluklar...

2010-09-20T18:15:00.000-07:00

Sana, otogardan giderken el sallamayan; indiğinde sarılmayan birileri yoksa eğer, cam kenarında bile otursan mutsuzsun işte...

Alıntı { Puccaa ' dan }

Hüzünlü Piç

2010-09-20T18:09:00.000-07:00

"Felaketlerden zevk alan bir mizacın mı var?"

diye sormuştum bir seferinde.

"Gerçeklere tahammül edebilecek gücüm var"

demişti...

Alıntı { Emrah Serbes - Afilli Parçalar / Madde 65 }

ampütasyon

2010-09-19T21:59:00.000-07:00

benden nefret eden, ölsem sevinecek olan en az iki insan yaşıyor dünyada... sanırım haklılar da... bir acıtasyon yada bir demogoji değildi bu sert giriş. Ben yaşasam sevinçten kuduracak bir çok insan olduğununda farketmiş biriyim, ve sen farkındamısın bilmem ben öldüğümde üzülecek değil, ben yaşasam sevinecek dedim. yani kendimi beğenmişsin de, iyimsersin de, ne dersen. ama kötümser deme.

bunu biliyor olmak, asil ve asli bir organını kaybetmek gibi... bir tarafında rüzgarlı bir boşluk, bir tür uçurum... kenef misali bir kalple, zehirlenmiş bir vicdanla, ağzının kenarında yılışık-yavşak bir sırıtışla o uçurumdan her an düşebilirsin artık... buna büyümek, şahsiyet oturması falan diyenler var... hadi lan ordan! çoktan götün teki olmuşsundur haberin yoktur...
para parayı çeker derler... kötülük de kötülüğü çoğaltır... bir kez kötülük yapmışsan, hiç şüphen olmasın, kötüsündür artık, arınamazsın... velhasıl bir kez savrulursan nerede duracağını asla bilemezsin!

paradoks

2010-09-19T21:50:00.000-07:00

Bu dahil, bütün genellemeler yanlıştır...

Alıntı { Friedrich Wilhelm Nietzsche }

Bir Baba Katili

2010-09-19T21:38:00.000-07:00

Acelem vardı. İlk gördüğüm taksiye el ettim. Arabanın içine monte edilmiş taksici, Çankırılı bir King Kong gibi “hareket yapma lan, hareketin Allahını görürsün” bakışlarıyla geçip gitti önümden. Aldırış etmedim, her zamanki temkinliliğimle bir sonraki taksiye kibarca el ettim. Arkaya atlayıp “hayatımın en güzel sayfasına, çek” dedim.

Epey hızlı gelmiştik. Gevezeliğiyle beni çileden çıkaran taksiciye “üstü kalsın” diyerek bir ellilik uzattım. İlk randevusuna geç kalmış aşık mahcubiyetiyle Raci’ye doğru koşar adım yürümeye başladım. Raci en şık kıyafetlerini giyip gelmişti. Hafif bir baş selamıyla “Uzatmayalım Raci, daha yapacak çok işimiz var” diyerek silahımı çektim. Ama kader silahımın tutukluk halinin devamına karar verdi. Yargıçların sustuğu yerde mahkemeyi silahlar yönetir ve bu mahkemenin temyizi olmaz.

Bulduğu hiçbir fırsatı kaçırmamakla meşhur Limasollu Raci, iddia makamının savruk özgüveniyle çoktan silahına davranmıştı. Deniz çok güzel kokuyordu. Dalgaların üzerindeki yakamozlar akşam vapurunda yer bulamamış yolcular gibi bir o yana bir bu yana sallanıp duruyorlardı. Bir film şeridi olarak önümden geçeceğini anladığım hayatım siyah bir zemin üzerine times new roman karakterli bir epigrafla açılmıştı:

“Eller yukarı, donlar aşağı”

Çocuk değildim, çocukluk şakası kaldıracak durumda da değildim, acı acı gülmekle yetindim. Ne ellerimi kaldırdım ne donumu indirdim. Bu hayatta çok günah işledim. Ancak kendi yarattığım bir katile uçkur çözecek de değildim. Tetikte bekliyordum. Fakat, ne yazık ki tetik hiç oralı değildi.

Sessizlik fazla uzun sürmedi. Raci’nin gür ve heyecanlı sesi beni benden almıştı.

“Sözünü kestim!”

“Konuşmuyordum ki Raci!”

“Yanılıyorsun, insan dünyaya sustuğunda kendisiyle konuşmaya başlar.”

Güldüm. O da güldü.

“İşte karşımdasın Haldun Kişot! Bugünü çok bekledim ama karşıma babamın katili olarak senin çıkacağını hiç düşünmemiştim. Bunca yıl seninle çok şey yaşadık. Kah güldük, kah ağladık. Ama her güzel şey gibi bu da bitti. Şunu kesin olarak biliyorum ki babamı sen öldürdün. Hatta kendi babanı da sen öldürdün. Sen şu hayatta gördüğüm en zalim adamsın.”

Raci haklıydı. Kendi babamı da, onun babasını da ben öldürmüştüm. Ama bazı gerçeklerle bir ömür boyu koyun koyuna yaşanmaz, bir yerde kendini affetmeyi öğrenmelisin. Ben de öyle yapmıştım. Raci’yle bu konuyu çok konuşmuştuk. O konuşmaları hatırlatmak istedim.

“Sana hep aynı şeyi söyledim Raci. Kendini affetmeden kimseyi affedemezsin. Babanı öldürmeden asla gerçek bir erkek olamayacaksın, bunu biliyorsun.”

Sinirlenmiş gibiydi. Hafifçe öksürüp, sesindeki hırıltıyı giderdi.

“Hep aynı terane Haldun! Bırak bu gamsız Freud ayaklarını. Sen ruhsuz bir katilsin, bunu sen de biliyorsun. Kelimelerin her zaman şu elimdeki silahtan daha tehlikeliydi. Bunu bana sen öğrettin. Bugün biliyorum ki ne yaparsam yapayım senin gibi olamayacağım. Kader işte, bazen baş rolde başladığın filmi bir figüran olarak bitirirsin. Birazdan acılarımı yüzüne haykıracağım ve gözümü kırpmadan tetiği çekeceğim.”

“Gerçek acı sessizdir Raci, haykırmana gerek yok!”

“Ha ha. Hep aynı numaralar değil mi! Senin ne Oğullar ne de Rencide Ruhlar arasında yerin var, Halduncuğum”

Yılların hocası olarak bu fırsatı kaçırmadım.

“Bir erkeğin hayatında sevdiği roman karakteri gibi konuşmak istediği anlar vardır.”

“Bu senin son dilemman olacak” dedi gülerek.

Çok iyi bir öğrenci yetiştirmiştim. Şimdi o öğrencimin silahının ucunda son dersimi veriyordum. Az sonra zil çalacak, ben emekliye ayrılacağım, Raci de mezun olacaktı. Kendimle gurur duyma vakti gelmişti ve bu anı olabildiğince uzun tutmak istiyordum.

“Hafızanın bahçelerinde dolaşmayı bırak Raci, gerçeğe dön artık!”

“Gerçek mi? Gerçek şu ki, gerçek diye bir şey yoktur. Gerçek şu ki Haldun Kişot, bu hayat bir gerçek için fazlasıyla yalandır. Senin için yolun sonu geldi, üstad!”

Yolun sonunun İstanbul’un bu en güzel manzarasına çıkması da ancak romanlarda olurdu. Her şeyi terk etme vakti gelmişti. Hayatımın filmi yalnız benim için gösterime girmiş ama gevezeliğimiz tuttuğu için kendimi bir türlü filme verememiştim. Şu an Raci’ye acayip sinir oluyordum. Elimde olsa silahı çeker onu öldürebilirdim bile. Aslında elimdeydi de ama emektar dostum fazlasıyla nazlıydı bugün. Fazla naz bir katili bile öldürebilir. Ölmekten korkmuyordum. Sadece en iyi öğrencimle, Uzaktan Katillik Eğitimi veren Limasollu Raci’yle son karşılaşmamız olduğu için üzgündüm.

Deniz durgundu. Ölmek için güzel bir akşam. Zamanın dehası karşısında saygıyla eğiliyorum. Bir sümüklüden görkemli bir katil yaratabildi. Bizim de bir katkımız olabildiyse ne mutlu. Şimdi o katil ustalık eserini tamamlamakla meşguldü. Buna ancak saygı duyulabilirdi. Raci, silahımdan tamamen ümidimi kestiğimi anladığımdan beri daha bir neşelenmişti. Deminden beri onu kollayan köpeğe dönerek; “Seninle ben bir tarihe şahit oluyoruz bugün. Ama ben senden daha şanslıyım. Çünkü tarihi tetiği çekenler yazar” dedi ve denizin ılık sesini tam ortadan yaran mucizevi bir kahkaha patlattı.

Gözünü kırpmadan tetiği çekmişti. Kurşun kalbimin tam altından girip içeride ilk gördüğü yere çöreklenmişti. Bütün vücudum uyuşmuştu sanki. Bir ışık görüyordum ve dört nala o ışığa doğru koşuyordum. Raci ustalara saygı kuşağında beni yakaladı. Hüzünlü bir tebessümle “sen benim şah eserimsin” deyiverdi. Ne mutlu bana ki, bir şaheser olarak ayrılacaktım dünyadan. Raci’ye gözlerimle işaret ettim, hemen anladı. Kulağını hafif kanlanan ağzıma yaklaştırırken iri gözlerinde tarif edilemez bir hüzün gördüm. Bazen bir hüznü tarif etmeye koca bir ömür yetmez. Dert etmedim, son gücümü de toplayıp Raci’ye, “Bundan iyisi, Şam’da kayısı” dedim.

Fener’in ötesinde bir otomobilde boğaza nazır kafaları çeken iki arkadaş dertli dertli müzik dinliyorlardı. Müziğin sesi denizin ve rüzgarın arasından geliyordu. Zeki Müren eskimeyen bir hüznün içinden sesleniyordu:

“Elbet bir gün buluşacağız. Bu böyle yarım kalmayacak…”

Alıntı { Selman Bayer - 13 Eylül }

Görmedim, görmek istemediklerimi...

2010-06-30T13:45:00.000-07:00

"Günümüzde bütün ayrımı, her şeyin fotoğrafının çekilebilmesi oluşturuyor. Saklanıp gizlenebilen hiçbir sefalet tablosu bulunmuyor artık. Her türlü sefalet açıkta, ortada, gözler önündedir.

Ancak bu, herkesin sefalete eskisinden kolay alışabilmesi gibi bir anlamı içeriyor yalnız.

Eskiden bir insan hiçbir şeyden haberi yokmuş gibi davranabiliyordu. Bugün ise çaresiz kalmış bir kimse davranışını sergileyebiliyor, çünkü fazlasıyla çok şey bilmektedir.

Dostlar arasındakiler de içinde olmak üzere, tüm konuşmalar eskisinden daha ikiyüzlü nitelik kazanmıştır. İnsanın ateş püsküreceği gereğinden çok şey var. Her Allahın günü her insan korkunç pek çok şey yaşıyor. Ama korkunçlukların fazlalığına bakıp ortada kendisini ilgilendirecek bir şeyin bulunmadığı sonucunu çıkaracak kimse, çevresinde neler olup bittiğini bilir yine de. Sağır ve dilsizlerin bile, gözleri görmeyenlerin bile kendilerini pek uzağında tutamayacağı olaylar vardır ortada, aptalların bile hiç değilse kendi canlarıyla ilgili olarak korkuya kapılmaları için yeterince neden vardır.

Dolayısıyla, bütün sözde sakin davranmalar, bir ikiyüzlülük uçurumunu kendisinde barındırıyor. "

Alıntı { Elias Canetti - Fazlasıyla 1969 }

Birisi...

2010-06-24T14:34:00.001-07:00

Seslenişin uzaktan,
Nefesin tanıdık rüzgar...

Söyle bana kadın!
Hangi aşk pencereme doğar?

Bir Derviş Masalı

2010-06-23T03:42:00.000-07:00

Çok sağlam surlu şehirlerden geçtim, beni tanımadılar.

Alıntı { Beydeba - Kelile ve Dimne }

Olasılıklar...

2010-06-15T14:04:00.000-07:00

"Eğer bu parayı havaya atarsam bunun yazı ya da tura gelmesi şansa bağlı değil mi?"

Nava başını salladı.

"İşte burada yanılıyorsun. Eğer bir parayı fırlattığımda bunu etkileyen tüm fiziksel faktörleri hesaplayabilseydik , örneğin elimin açısı, yerden yüksekliği, parayı fırlatmak için ne kadar güç kullandığım, rüzgâr veya hava akımı, paranın alaşımı falan gibi, o zaman yazı mı tura mı geleceğini yüzde yüz bilebilirsin. Çünkü bu para da, diğer her şey gibi, Newton'un mutlak olan fizik kurallarından etkileniyor."

Nava bu sözleri düşünürken bir sigara daha yakmak için durdu. "Belki tüm bunlar beni aşıyordur, ama David tüm bunları doğru hesaplamak olanaksız değil mi?"

"İnsanlar için öyle," dedi Caine. "Ama sırf biz faktörleri hesaplayamıyoruz diye bu parayı attığımda ne geleceğinin şansa bağlı olduğunu söyleyemeyiz. Bunun anlamı şu: Biz insanlar evrenin belli gerçeklerini ölçebilecek becerilere sahip değiliz. Yani, olaylar her ne kadar rastgele görünse de, tamamen fiziksel gerçeklerle koşullandırılmışlardır ve böyle belirlenirler.

Alıntı { Adam Fawer - Olasılıksız }

Ekmek Kimi Çarpar ?

2010-06-13T14:26:00.000-07:00

Kimi çarpacak?

Peşindekini çarpar ekmek…

Irgatı, Hamalı, Ayakkabı Tamircisini, Terziyi, Marangozu, Elektrikçiyi, Remayözcüyü, Hafriyat Ustasını, Fırıncıyı, Son Ütücüyü, Denizciyi, Liman İşçisini, Küçük Esnafı ve elbette Maden İşçisi’ni…

Aslında yaşam boyu hafif hafif tokatlar. Karın tokluğuna çalıştırır. Akşamları çoluk çocukla birkaç saatlik huzur karşılığında ömrünü çeker, alır… Buna da şükürdür. Çünkü kimi zaman da, tersine gelir, böyle tam çarpar… Adamı diri diri gömer. Madene gömer, deprem çöküntüsüne gömer, çöplüğe bile gömer… Olmadı asker eder, cehenneme sürer. Ekmek bu.
Sıkıysa “olmaz” de.

Peki kimi çarptığı görülmemiştir?
Hortumcuyu, tefeciyi, haraçcıyı, kaçakçıyı, silah tacirini, malzemeden çalan müteahhiti, testereyle insan keseni… Çarpmaz. Çarptığı görülmemiştir. Ekmeği biz sakınırız, yerde bulur, öper başımıza koyarız.

Sevdiğimizden mi?

Korktuğumuzdan mı?

Alıntı { Selçuk Orhan }

Geçer Günler Birer Birer...

2010-06-13T13:57:00.000-07:00

Dudaklarım kilitli,

Hoşçakal bugün,

Sende yolcusun,

Dünlerimde sorgusun,

Ve yirmidörtlük yorgunsun...

Alıntı { Sagopa Kajmer }

Sonbaharda Biri'leri Mutlaka Gider...

2010-06-04T14:05:00.000-07:00

Bir yenilişin adıdır aslında sonbahar,

Gözlerin kapalı bakarsın, düşen yapraklara...

Düşen her yaprak kalır düştüğü yerde,

Gidenlerin gittikleri yerde kaldıkları gibi.

Dönüş yok,

Dönüş'üm yok,

Sonbaharda yaşanır ayrılıklar,

Sonbaharda düşer yapraklar,

Sonbaharda birileri mutlaka gider…

Misafir Düşler...

2010-06-02T13:56:00.000-07:00

Ne giysem yakışmıyor uçurumlardan başka,

Dağıtamıyor hiçbir güneş ruhumdaki sisi.

Ve ben hâlâ yarın güzeldir diyorum;

Kalmasa da albenisi...

Alıntı { Ağır Misafir - İbrahim Tenekeci }

J'attendrai le suivant...

2010-05-29T21:31:00.003-07:00

Bir sonrakini bekleyeceğim

Geronimo!...

2010-05-21T21:26:00.000-07:00

Yanılgılarımızın çoğu, düşüneceğimiz yerde duygulanmak ve duygulanacağımız yerde düşünmekten doğar... ve o kadın yanağımı öpüyor...

- Bir gözlük almalısın Geronimo.

- Neden?

- Her defasında dudaklarımı ıskalıyorsun...

Alıntı { Dublörün Dilemması - Murat Menteş }

Kapatıyor Perdelerini Şeytanın Sahnesi...

2010-05-09T21:25:00.000-07:00

Apartmandan çıktığımda sessizleşen şarkı şimdi adeta bir konsere dönüşmüştü sanki. Zihnimde oluşturduğu şekilleri vardı her şarkının, havada uçan dumana benzer kadar birbirine benzemeyen. Sadece kendim için değil, çoğunlukla yalnızlığım için çalardı müzik. Boşluğumu doldurur, düşünmemi engellerdi. Çünkü düşündüğüm zaman yazamazdım. Düşündüklerimi tüketirdim, tükettiklerimse yaratıcılıktan her zaman için uzakta kalırdı; tükenmişlik bir yaratılmışlığın izi miydi ? Eğer öyleyse yalnızlığım ve ben, birbirimizi tüketmiş miydik ki, bir yaratılmışlığın izini taşıyorduk?

Belki taşıyorduk, belki kaçıyorduk, belki susuyorduk...

Belki de bakmıyorduk...

Ama yaşıyorduk...